اندکی پس مرگ در خواب دیدم 

            شبی   تنها میان  بهت  تاریکی  من  تنها 

          عمیق خوابی  چو  سنگین   بود  من  وحشت  زده  انجا

          به  اطرافم   نگاه  کردم  به  جز  دیوار  ندیدم من

         نظر  افکندم ان سولحد  سنگی  بود  راه راه

          به بالای  سرم امد  گرفته بازویم   مردی

          فلان ابن فلان گوید امام و   سرورم مولا

          غریب و بی کسی تنها در این گودال تاریکی

          هزار خرواری از گلها بر نچیند روی من حالا

          یکی امد کمی   ابی به روی خاک قبرم ریخت

        توختم کن فاتحه جانم صلواتی  بلند   بالا

          خیال کردم که من نیستم بگفتم وای بر احوال

           در این تاریکی ظلمت چگونه سر کنم تنها

            همه کم کم  زقبر من گرفتند فاصله رفتند

             منم عزم سفر کردم لحد گفتا    بمان    با ما

             نگاهی بر خودم کردم تمام صورتم  وحشت

            گرفته مثل یک جاذب چو بن بستی  بود یک  راه

            دو دیوار کناریم  به هم نزدیک و نزدیکتر

             به حدی منگنه کردن که شیر از بینی ام بالا

              زبس دادو صدا کردم   گرفته بود صدای من

               نداستم که غیر از من کسی اینجا   نبود    بابا

               شب اول همه گویند  فشار قبر چه سنگین است

              ندیده   روی این خاکی   فشاری مثل ان دارا

              نمی دانم   برون خاک شب است  یا   روزی از دیگر

              درون این سیه چالم  بــــــــــود روشن مثال تا

             دو کس از دور پیدا شد منم  مسرور و خوشحالی

             چو نزدیکم شدند آن دو  دوباره غم نشست  بر ما

             نکیر و منکری  نامش جوابش کی توانم داد

             سوال پرسید که ای آدم بگو مذهب تو ای آقا

            چو بید لرزان دو پایم بود جوابش بی درنگ دادم

             که اثنااشعرم مذهب   بود ربـــــــم خدا یکتا

            یکی دیگر سوال پرسید بـــگو نام امام  دین

               بگفتم نازنین حیدر عــــــلی شـــــیر خدا اعلا

               بگفتا این همه دنیا بگو خلقت بـــــرای چیست

              بگفتم خلقت دنـــــیـــــا که آنـــــی بود فقط آبا

              بگفتا ادم خــــــــــاکــی بگو تو کی صلوه گفتی

              به من من کردم فــــهمید و گفت دیر کردی یالا

               زبان در جای  خود چرخید بگفتا نیمه شب دیشب  

                نکیر  گرزی به پهلو زد شدم پیش خودم رسوا

                نکیر  گفتا که ای ادم چه دانی اشتباهت چیست

                نکن هرگز فـــــراموشت دروغ اینجا ندارد جا

             بگفتا حق والناس کردی در این دنیای نابودی

             بگفتم حق خود دادم  نکردم حق  ناس یک کا

             چو بشنید جـــــواب من به همراهش بداد دستور

              که یک لیوان آب خوب بده ایشان که هست یک شاه

              نکیر گفتا کــــه ای آدم نمازت گر نخواندی تو

              به خمس وروزه ات سستی تو کردی بی سبب انجا

              کریم خالق  یکــــــــــــتا همان الله پاک وخوب

                ببخشد ان گــــــــناهانت اگـــــر داند صلاح دانا

               اگر روی زمین ادم تو ظلـــــمی بر کسی کردی

              تمام اتش  اینجا زبــــــــــانه می کـــــشد  از پا  

                  به صحرایی فرستادن مرا با یــــــــک نفر آنجا

                  بگفتم نام این دشتی،بگفتا بــــرزخ است صحرا

                بگفتم راهنما پیکم به دوزخ من چـــــــکار باید

                بگفتا محشری باید که دانی صد جـــــــــواب آیا

                 در آن دوزخ همه بودند به غـــــــیر از آدم عالم

                همه در انتظار بودند که تا مــــــحشر شود کبرا

                یکی در فکر اموالش چگونه مــــی شود تقسیم

               یکی ماتم زده آنجا خــــــــدایـــــا کی شوم رسوا

               از ان صحرای دور دور نمایان گشته یک نوری

              بلند آوازی از بـــــــــالا نــــدایی می دهـــــد برپا

             یکی آمد که از نورش به چشـــــــم دنیوی نتوان

             نگاه بر قامتش کردن ،نــــــــدا باز آمد این برجا

           همه گفتند که این مهدی همان یک صاحب محشر   

          خجالت میکشم صاحب شـــــــفاعت کن مرا اینجا

            نگاهی کرد و من گـــــــــفتم دگر بیشتر نده رنجم

              خجالت داده ام هــــــــــر دم تو را اینجا تو ای آقا

              هر آدینه که می خواندی چـــو نامه این طرفدارت

               که شرمسار گشته ای مهدی به پیش مادرت زهرا

               بگفتا مادرت مــــــهــــدی که این پیرو شفاعت کن

              بگفتی مــــــادرم جـــــــانم بــــــکن پیش خدا ارجا

             به روی نا خلف چون من چرا مهدی تو شرمساری

                 هزاران آتش دوزخ کـــــــم است بر من تو ای جانا

              هزاران آتــــــــــش دوزخ تـــــحمــــــل میکنم مهدی

              که شرمسارت نبینم من در این قصر و در این بارگاه